Warning: session_set_cookie_params(): Session cookie parameters cannot be changed after headers have already been sent in C:\Users\ForestFoxx\Desktop\xampp\htdocs\includes\panel_config.php on line 8

Warning: session_start(): Session cannot be started after headers have already been sent in C:\Users\ForestFoxx\Desktop\xampp\htdocs\includes\panel_config.php on line 15
Department of Justice • State of San Andreas • Wersja 1.0

Prawo Stanu Los Santos

Oficjalny Kodeks Karny oraz Procedury Prawne uchwalone przez Department of Justice. Akt nadrzędny regulujący zasady odpowiedzialności karnej, politykę użycia siły (Use of Force), procedurę Miranda, licencje na broń oraz taryfikator kar.

204 Artykuły Kodeksu
19 Rozdziałów Tematycznych
Taryfikator Kar Sądowych
Use of Force & Miranda
Akt: 10.10.2026
Szybkie hasła:

📜 Część Ogólna – Zasady Odpowiedzialności Karnej

Część Ogólna

Preambuła oraz fundamentalne reguły prawa karnego materialnego Stanu Los Santos: zasada winy, nullum crimen sine lege, obrona konieczna, formy zjawiskowe, katalog kar oraz przedawnienie.

KOD AKTU: DOJ-KK-GEN
ORGAN EGZEKWUJĄCY: Department of Justice / Sądy Stanu Los Santos
WEJŚCIE W ŻYCIE: 10 października 2026 r.

Preambuła — Uroczysta Preambuła Department of Justice

Preambuła Deklaracja Celów i Prymatu Prawa
Mając na względzie nadrzędną wartość życia ludzkiego, wolności, bezpieczeństwa oraz mienia mieszkańców Stanu Los Santos, a także konieczność zapewnienia skutecznego, sprawiedliwego i transparentnego wymiaru sprawiedliwości, stanowi się, co następuje. Department of Justice Stanu Los Santos, działając na podstawie uprawnień wynikających z Konstytucji Stanu oraz aktów prawnych wyższego rzędu, ustanawia niniejszy Kodeks Karny oraz Procedury Prawne jako akt o charakterze nadrzędnym w zakresie prawa karnego materialnego i procesowego. Kodeks ten ma na celu: ochronę porządku prawnego, precyzyjne określenie czynów zabronionych, ustanowienie jasnych reguł postępowania organów ścigania, ochronę praw osób zatrzymanych i oskarżonych, a także zapewnienie skutecznego ścigania sprawców przestępstw. Wszystkie służby porządkowe (LSPD, BCSO oraz inne uprawnione formacje), prokuratura, sądy oraz organy administracji publicznej zobowiązane są do ścisłego przestrzegania postanowień niniejszego aktu. Nieznajomość prawa nie stanowi usprawiedliwienia. Interpretacja przepisów niniejszego Kodeksu należy do Department of Justice. Wszelkie wytyczne i objaśnienia wydane przez Szefa DOJ mają charakter wiążący dla organów stosujących prawo. Niniejszy dokument zastępuje wszelkie wcześniejsze regulacje karne i proceduralne obowiązujące na terytorium Stanu Los Santos w zakresie, w jakim są z nim sprzeczne. W razie sprzeczności przepisów stosuje się przepis względniejszy dla sprawcy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Art. 1 — Zasada nullum crimen sine lege

Art. 1 § 1 Ustawowa określoność czynu
Odpowiedzialności karnej podlega tylko ten, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
Art. 1 § 2 Znikoma społeczna szkodliwość
Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.
Art. 1 § 3 Zasięg terytorialny i personalny
Ustawę karną stosuje się do czynów zabronionych popełnionych na terytorium Stanu Los Santos, a także poza jego granicami, jeżeli sprawca jest obywatelem Stanu lub czyn był skierowany przeciwko interesom Stanu lub jego obywatelom.
Art. 1 § 4 Stosowanie ustawy względniejszej
Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

Art. 2 — Zasada winy

Art. 2 § 1 Przypisanie winy
Odpowiedzialności karnej podlega tylko ten, komu można przypisać winę w czasie czynu.
Art. 2 § 2 Niepoczytalność
Nie popełnia przestępstwa, kto z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.
Art. 2 § 3 Nieświadomość bezprawności
Nieświadomość bezprawności czynu nie wyłącza odpowiedzialności, jeżeli sprawca mógł jej uniknąć przy dołożeniu należytej staranności.
Art. 2 § 4 Nadzwyczajne złagodzenie
Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia, jeżeli nieświadomość bezprawności była usprawiedliwiona.

Art. 3 — Wiek odpowiedzialności karnej

Art. 3 § 1 Podstawowa granica wieku
Odpowiedzialności karnej podlega osoba, która ukończyła 18 lat.
Art. 3 § 2 Odpowiedzialność nieletnich (16–18 lat)
W przypadku osób w wieku od 16 do 18 lat sąd może orzec odpowiedzialność karną na zasadach określonych w niniejszym Kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy za tym przemawiają, zwłaszcza przy zbrodniach przeciwko życiu.
Art. 3 § 3 Osoby poniżej 16 roku życia
Osoby poniżej 16 roku życia nie podlegają odpowiedzialności karnej. Wobec takich osób stosuje się środki wychowawcze i poprawcze określone w przepisach szczególnych.

Art. 4 — Formy popełnienia przestępstwa

Art. 4 § 1 Sprawstwo pojedyncze i kierownicze
Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam, lecz także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.
Art. 4 § 2 Podżeganie
Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego.
Art. 4 § 3 Pomocnictwo
Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności przez dostarczenie narzędzia, środka przewozu, udzielenie rady lub informacji.
Art. 4 § 4 Wymiar kary za formy zjawiskowe
Sąd wymierza karę za podżeganie i pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo.

Art. 5 — Usiłowanie

Art. 5 § 1 Definicja usiłowania
Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.
Art. 5 § 2 Usiłowanie nieudolne
Usiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nienadającego się do popełnienia czynu zabronionego.
Art. 5 § 3 Wymiar kary za usiłowanie
Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w wypadku usiłowania, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Art. 6 — Obrona konieczna i stan wyższej konieczności

Art. 6 § 1 Obrona konieczna
Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.
Art. 6 § 2 Przekroczenie granic obrony koniecznej
W razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w szczególności gdy sprawca zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.
Art. 6 § 3 Wyłączenie karalności ze strachu
Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu.
Art. 6 § 4 Stan wyższej konieczności
Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a poświęcone dobro nie przedstawia wartości oczywiście wyższej od dobra ratowanego.

Art. 7 — Kary i środki karne

Art. 7 § 1 Katalog kar
Karami przewidzianymi w niniejszym Kodeksie są: 1) grzywna – wyrażona w dziennych stawkach (od 10 do 2000 stawek) lub kwotowo; 2) kara ograniczenia wolności – od 1 miesiąca do 2 lat; 3) kara pozbawienia wolności – od 1 miesiąca do 25 lat; 4) kara dożywotniego pozbawienia wolności.
Art. 7 § 2 Środki karne
Środkami karnymi są: 1) zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych; 2) zakaz posiadania broni; 3) zakaz wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności; 4) nakaz opuszczenia określonego miejsca; 5) nawiązka i świadczenie pieniężne; 6) podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Art. 8 — Zbieg przestępstw i recydywa

Art. 8 § 1 Kara łączna
Jeżeli sprawca w krótkich odstępach czasu, przed uprawomocnieniem się wyroku, popełnił dwa lub więcej przestępstw, sąd wymierza karę za każde przestępstwo, a następnie karę łączną.
Art. 8 § 2 Recydywa
Sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, który w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy kary popełnia ponownie umyślne przestępstwo podobne, odpowiada jako recydywista. Sąd wymierza wówczas karę w granicach od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy zagrożenia zwiększonego o połowę.
Art. 8 § 3 Dyrektywy wymiaru kary łącznej
Przy wymierzaniu kary łącznej sąd kieruje się dyrektywami wymiaru kary oraz uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze.

Art. 9 — Przedawnienie

Art. 9 § 1 Okresy przedawnienia karalności
Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat: 1) 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa; 2) 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię; 3) 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat; 4) 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata; 5) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki.
Art. 9 § 2 Bieg przedawnienia po wszczęciu postępowania
Przedawnienie nie biegnie, jeżeli wszczęto postępowanie przeciwko osobie.